Zeventien keer die ene vraag

Gisteren heb ik het uitgerekend. In de afgelopen 7 jaar heb ik maar liefst zeventien keer die ene vraag gekregen. Of liever gezegd: die twee vragen. Gisteren had ik een afspraak op de school voor de jongste. Kort na de vakantie gaf ze aan school alweer zat te zijn. In een kwart van de tijd vertaalt ze de Griekse vertalingen voor het kwartaal, en verder zit ze bij alle andere vakken zoals ze zelf zegt ‘te wachten tot er eens een keer iets nieuws te leren valt’. We hebben nog steeds de hoop dat de school iets voor haar kan betekenen. Om die reden hebben we opnieuw contact gezocht met school.
 
Voor beide oudsten hebben we herhaalde malen om tafel gezeten met de verschillende mentoren, om maar te zorgen dat er voldoende werk en uitdaging bleef. En telkens kwam die ene vraag weer: ‘wil jullie dochter het zelf eigenlijk wel, al dat werk?’ Tot vermoeiens toe! En dan het liefst in een adem er achteraan: ‘uw dochter ziet er slecht uit!’. Daar zit je dan als ouders. Ons antwoord was standaard: ‘ja en ja’. Ja, onze dochter wil echt zelf meer werk en vertelt echt zelf dat ze zich verveelt. En ja, ze ziet er slecht uit. Ze heeft astma. Dat speelt, samen met de oeverloze verveling op school vooral in de herfst altijd erg op. Gisteren kregen we de vraag voor de zeventiende keer… Bij de laatste dochter, in het vijfde jaar…
 
Mijn reactie was de volgende: ‘jongens (tegen docenten die afgaande op hun uiterlijk toch zo zoetjesaan het pensioen zouden moeten naderen), willen jullie nu asjeblieft ophouden?! Deze vraag is ons in de afgelopen jaren voor ieder kind jaarlijks minstens een keer gesteld. Ja, onze kinderen willen het onvoorstelbare: uitdaging’. Telkens als De Vraag gesteld werd knaagde er weer dat nare gevoel, dat gevoel van niet serieus genomen worden als ouder, gezien worden als pusherige ouders, maar vooral het niet serieus nemen van de vraag van de leerling, mijn dochters. Na zo’n gesprek vertelden we eerlijk aan onze meiden wat de reactie van de docenten was. De verontwaardiging was zonder uitzondering groot. En de meiden zijn altijd naar hun docenten toe gegaan om het weer recht te trekken. Maar nog nooit is er opvolging gekomen aan dit proces.
 
Wat me zo verbaast is dat deze vraag tot nu toe door alle mentoren is gesteld.  Klaarblijkelijk is het een dusdanig gevoelige vraag dat hij nooit in het dossier is terecht gekomen. En onze reactie dus ook niet. Dat is vervelend, omdat hij wantrouwen laat zien naar de ouders en het kind. Het zet je als ouder in de beklaagdenbank. Het geeft aan dat de docenten zich maar niet kunnen voorstellen dat het gymnasium voor onze meiden helemaal niet moeilijk is. Want ook daar zit een ding.
 
Het is ons opgevallen dat docenten vinden dat het gymnasium onderwijs is dat moeilijk is voor de leerlingen. Zonder zich af te vragen wat de capaciteiten zijn van die leerling. Al zeventien keer hebben we van onze meiden gehoord dat dit jaar echt moeilijk zou worden. Of liever gezegd, al zeventien keer hebben onze meiden bij elkaar gehoord dat dit echt een moeilijk jaar zou worden. En alle zeventien keer was de teleurstelling groot dat het helemaal niet moeilijk was.
 
Wat wil ik met deze blog? Wil ik er iets mee? Ja, ik wil er zeker iets mee! Ik wil het docentencorps oproepen met het wantrouwen van ouders. Welk weldenkend mens zou moedwillig zijn kind in onderwijsland in de problemen willen brengen door moeilijker onderwijs voor hem of haar te vragen dan het kind aankan? Welk ongeluk breng je dan teweeg? Waarom zouden de ouders van tegenwoordig in actie komen om ander onderwijs te regelen voor hun kind als het goed gaat? De meeste ouders zijn al nauwelijks te porren voor de reguliere oudergesprekken, laat staan dat ze al die moeite zouden nemen als het niet nodig is. Ik moet die ouders nog ontmoeten. En wat zou ik graag thuis gebleven zijn  al die keren dat we bij moesten springen omdat we onze kinderen zagen wegpieteren. Wat zou ik het fijn hebben gevonden als ze het eens moeilijk hadden gevonden.
 
Wat wil ik nog meer? Ik wil dat de VO scholen in kaart brengen wat voor dat ene kind de onderwijskundige uitdaging is.  Waar de leerpunten van dit kind liggen. En waar de grenzen liggen van hun cognitieve kunnen. Uitdagen die handel! Geven wat ze nodig hebben! Dan zien jullie mij niet meer op school, en zijn mijn kinderen tevreden leerlingen. En dan heb je ook nog kans dat ze er niet meer zo slecht uitzien. Want als onze kinderen gedijen, dan zien ze er meteen een stuk gelukkiger uit. 




Geen oudere blogs gevonden